Klaar om te laten zien.

Ik voel de tranen komen,

Ze branden op de rand van mijn oog,

Ze zijn klaar om te vallen,

Ze zijn klaar om aan de wereld te laten zien

hoe diep dit mij raakt,

Ze zijn klaar om aan iedereen te vertellen

dat dit me verdriet doet,

Ze zijn klaar om zonder woorden mensen

mijn pijn te laten voelen,

Ze zijn klaar om mensen te laten zien

dat ik sterk genoeg ben..

Om mijn verdriet te tonen. 

Wat zou je doen als je door een ziekte word verslapt?

Ik denk dat ik weet waarom kanker nog niet te genezen valt. Ik denk namelijk dat het komt omdat mensen zich niet realiseren dat kanker morgen ook bij hun kan gebeuren. Ik spreek uit ervaring als ik zeg ’ Ach wat erg, maar dat gebeurd bij mij.’ En natuurlijk is dat super logisch, maar bedenk je, dat alle mensen die dus wél kanker hebben gekregen waarschijnlijk het zelfde dachten. Ik denk namelijk als deze wereld realistisch na gaat denken dat iedereen begrijpt dat kanker niet een ziekte is die na een week weer weg is. Dat kanker een impact voor heel het leven maakt. Weet je wat ik denk, dat als mensen dat zich dus wel zouden realiseren, kanker allang te genezen was. Omdat mensen dan waarschijnlijk denken ‘misschien is het ook wel voor mijn toekomst.’ Want stel het gebeurd je, je krijgt de diagnose kanker, dan hoop je meer dan ooit dat heel veel mensen geld gaan storten zodat jij genezen kan worden verklaard. Maar uiteindelijk krijg je dan toch het magische moment “U bent schoon verklaard, mevrouw/meneer.” Het eerste wat je doet is blij zijn, en gelukkig zijn dat het over is. Maar het is allemaal schijn, dan komt het ergste stuk nog. Dan komt het stuk dat jij jezelf moet vertellen dat het over is, en dat je je geen zorgen meer hoeft te maken. En voor elke controle lig je s’nachts weer wakker omdat je bang bent voor die kleine klere cellen. Bang voor de uitslag. Bang om weer zo diep geraakt te worden door een ziekte, een ziekte die je uit het leven trekt zonder dat jij daar toestemming voor hebt gegeven. Want vanaf het moment dat u schoon bent verklaard, trekt het ziekenhuis zijn handen van je af, alleen nog voor de controles bent u een patiënt. Maar als je helemaal klaar bent, je hebt al jaren geen negatieve controles meer gehad, denk je alleen maar waarom ben ik zo geraakt door iets wat cellen mij aan deden? Waarom heeft het zo lang geduurd totdat ik de baas over die cellen was? En dat zijn precies de momenten dat jij hoopt dat zoveel mogelijk mensen geld geven voor onderzoek tegen kanker, want jij hoopt dat niemand in uw kring ooit door het zelfde heen moet gaan als waar door wat jij ging. En weet je wat ik hoop? Dat u dit nu als gezond mens al denkt, ik heb u het uitgelegd, en neem dit in u op alsof het u zelf is overkomen. Want alleen dan kan je nu bedenken ’ Shit, er moet nog zo veel gebeuren, en niet alleen met het geld van de buren, maar ook met mijn geld.’ Al doet u het voor uw zelf, help mee kanker de wereld uit te helpen. 

IEDEREEN ZAL HET BEGRIJPEN.

Weetje wat ik me wel eens afvraag? Is het terecht om zo bang te zijn voor een ziekte? En zeker als degene waarvoor je zo bang bent al schoon is verklaard? Als ik daar heel lang over nadenk voel ik me zelfs een beetje stom omdat ik zo bang en boos ben op zo’n klein knobbeltje. En ik denk dat het ook wel een beetje gek is. Ik bedoel een mens is groot en machtig, kan de meest moeilijke sommen uitrekenen en bedenkt de meest geweldige machines. Maar een mens kan niet van een klein knobbeltje winnen. En wat houd die angst precies in? Ik denk dat bij mij het niet de angst is dat het weer terug komt, maar meer dat ik mijn moeder verlies. En dat we weer door een zenuwslopende periode gaan. Met wachten op uitslagen, mama helpen en vooral overleven. Op het moment dat mama kanker kreeg vroeg mijn vader “hoe voel je je?” Ik antwoordde met “geen idee.” Maar dat soort antwoorden geef ik altijd als het te persoonlijk word. Maar op dat moment had ik ook werkelijk geen idee hoe ik me voelde. Ik wist dat ik ergens wel bang moest zijn, alleen dat was niet mijn sterkste gevoel. Mijn gevoel zei me dat het nu nog lang niet de tijd was om verdrietig te worden, en dat het allemaal wel goed ging komen als wij er allemaal maar in geloofden. ‘Emoties kwamen later wel’ dacht ik.  En ik had gelijk, sinds het moment dat mama schoon was verklaard ging het slechter met mij. Ik ging nadenken wat het allemaal met mij gedaan had. En ik kwam er jammer genoeg achter dat het meer was dan dat ik had voorgesteld. Vroeger als iemand mij vertelde over zijn/haar ervaring met kanker zei ik altijd dat ik het snapte. Maar nu weet ik dat ik het nog niet begreep. Want als ik nu een verhaal over kanker van iemand hoor, krijg ik tranen in mijn ogen uit medelijden voor die vrouw/man waarmee ik praat. Omdat ik begrijp hoe eng die het vind, of hoe bang hij of zij is. Ik vind het nog steeds een moeilijk onderwerp om over te praten, want ik zit nog midden in het proces en ik weet dat ik nog niet toe ben om het aan iedereen die het wil horen te vertellen. Ik ben bang dat mensen het niet willen weten en zich van mij af keren, maar vooral ben ik bang dat ik het zelf niet volhoud.

Dus of mensen zo bang morgen zijn voor een ziekte? Ik vind dat iedereen zo bang mag zijn als hij zich voelt, want je moet luisteren naar wat jouw hart zegt. En je hoeft niet te doen alsof jij niet bang bent, want iedereen zal het begrijpen.  

Ik leef in dit moment, want zo kan het weer anders zijn.

Na de begrafenis van een vriendin van ons, die overleden is aan kanker, is iedereen in dit gezin weer een stukje terug bij af. Het was heftig om te zien dat een vrouw van 49 overleed aan een ziekte die ze al 19 jaar had. Mijn zus en ik hadden het er over, en wij moesten huilen bij de gedachte dat het onze moeder had kunnen zijn. Dat je dan een lege plek in je gezin hebt. Een plek die helemaal niet leeg hoort te zijn. Wij voelde ons rot voor haar kinderen die vanaf nu nooit meer “mama” tegen iemand kunnen zeggen. Want ook al is het een mogelijkheid dat je aan kanker overlijd, en ook al weet je dat het gaat gebeuren. Dood is zo definitief. Dood betekent nooit meer advies krijgen van je moeder, nooit meer knuffelen met haar en nooit meer uithuilen als je verdriet hebt. Terwijl voor gezonde mensen die dingen de normaalste zaken van de wereld zijn. Ik denk dat als ik mijn moeder zou verliezen op elk kind die ik met zijn/haar moeder zou zien jaloers kan worden. Puur omdat jij geen moeder meer hebt, en jij de wereld alleen aan moet kunnen. Ik zou verdriet hebben als mensen bij elkaar komen op feestdagen, want onze hele familie zou bij elkaar komen, maar we zouden mijn moeder dan moeten missen. Ik denk dat mensen niet goed realiseren wat kanker met mensen kan doen, ik denk dat mensen niet weten wat voor een rot gevoelens kanker geeft bij mensen. Ik denk dat mensen niet weten hoe noodzakelijk onderzoek naar kanker is. Want als mensen zouden weten hoe het voelt om met kanker in aanraking te zijn, zouden ze iets doen om kanker de wereld uit te krijgen. Ik vertel u uit mijn eigen ervaringen, kanker verpeste mijn plannen op een goed en mooi jaar. Kanker zorgde dat ik bang ben om mensen om mij heen te verliezen. Kanker maakte mij bang voor de meest kleine griepjes of bobbeltjes. Het zorgde er zelfs voor dat ik het moeilijk vond om van de goede dingen in het leven te genieten, omdat er altijd in mijn achterhoofd bleef hangen: ‘Morgen kan alles weer anders zijn..’ Nu ben ik een paar maanden verder, en lukt het me steeds meer om weer te genieten. En probeer ik hard mijn best te doen om juist extra veel van de leuke dingen te genieten, juist omdat ik weet dat het morgen anders kan zijn. Ik leef in dit moment. En ik wil dat iedereen in het moment kan leven, zonder bang te zijn dat het morgen anders is. Helpt u mij mee? Ik hoop het want het is voor jou en mij allebei even belangrijk. 

Ik zet alles op alles, maar u moet mij helpen.

Ik ben een meisje van 14 jaar en jammer genoeg heeft ook mijn moeder tegen kanker moeten vechten. Ik vind dat mensen iets moeten doen om kanker de wereld uit te krijgen, ik begin daar alvast mee maar daar heb ik uw hulp voor nodig. Ik organiseer een wintermodeshow voor KWF kika, de modeshow gaat eerst plaats vinden op het Leonardo Da Vinci college, Leiden. Later ga ik misschien nog verder naar andere scholen. Ik ga proberen zo veel mogelijk geld op te halen, want ik vind dat kanker geen kans moet krijgen om nog meer mensen ziek te maken. Mijn modeshow word ook een klein feestje om te vieren dat wij allemaal gezond zijn en dat iedereen in de zaal weet dat zij het verschil maken. Ik ben artiesten aan het regelen, en de kleding stukken (die verkocht mogen worden) worden aan het eind geveild! En iedereen krijgt op het einde van de avond nog een kleine verrassing mee naar huis. Ik wil zorgen dat mensen naar huis gaan en denken: ‘shit, wat een indrukwekkende avond. Ik ga maar eens donateur worden van KWF kika.’ Want precies daar ben ik naar op zoek: geld voor kika, en donateurs! Ik ga die twee dingen proberen te bereiken door verhalen te laten zien over mensen die te maken hebben gehad met kanker, door een super gave modeshow, optredens, veiling, reclame en dat alles in één avond! Want het engste is, het is geen “goede doelen avond”, het is investeren in jouw toekomst. Om zeker te zijn dat als jij later in een nare situatie komt met kanker, jij kan genezen! Ik denk dat wij het verschil kunnen maken als we allemaal helpen. Ik wil alles op alles zetten om de wereld kanker vrij te maken, of het in ieder geval weer een stap dichterbij te brengen, jullie toch ook? 

"als wij niets doen, wie dan ?"

Bekijk mijn actie, en geef daarop een reactie of donatie!

"THIS IS WHERE THE END OF CANCER BEGINS."

KANKER HEEFT GEEN RECHTEN, DUS HELP ME KANKER DIE RECHTEN OOK NIET TE GEVEN.

Laatst hoorde ik iemand zeggen “Ze heeft littekens op haar lijf en ziel en die zullen nooit meer weg gaan.”  Ik had er nauwelijks aandacht aangegeven. Maar toen ik ‘s nachts in mijn bed lag en nadacht over wat zij waarschijnlijk bedoelde, werd het even stil van binnen. Zij beschreef in een zin wat ik probeer duidelijk te maken. Misschien ziet u geen littekens op het lijf van iemand, maar wie zegt dat er geen littekens op de ziel van iemand zit? Het is moeilijk te realiseren dat mensen zo veel verdriet worden gedaan door een ziekte. Maar toch, kanker is geen ziekte die je alleen lichamelijk aanpakt, maar ook psychisch. Als mensen naar mij kijken kunnen zij niet weten dat mijn moeder kanker heeft. Ik lach, ik leef. Maar ik huil ook, en ook ik voel me kut. Ik weet dat je het er niet bij mag laten zitten, maar het moeilijkste is dat je bang en machteloos blijft. Ik maakte de zin; ‘kanker- Mijn hoofd probeert je te vergeten, maar mijn hart kan het nog niet aan.’ Zo is het ook, mijn hoofd probeert verder te gaan, maar diep in mijn hart ben ik nog steeds even bang en kwetsbaar. Ik heb van die momenten dat ik het volledig naast me neer kan leggen, maar als je aan mij vraagt ‘hoe gaat het?’ zal je me altijd eerst zien weg kijken om moed bij elkaar te rapen om weer te zeggen “het gaat goed, met jou?” Want feitelijk gaat het super goed, mama is schoon! Maar als er maar één dingetje met mama is, ben ik bang dat we weer terug bij af zijn. Mijn moeder is mijn moeder, kanker is kanker. Maar kanker is aan mijn moeder gekomen, en dat pik ik niet. Ik vecht samen met al die mensen mee tegen kanker. Kanker moet met zijn poten van iemands leven afblijven. Kanker heeft geen recht om mensen uit het leven te rukken en kapot te maken. Nee kanker heeft helemaal geen rechten, en ik wil samen met u zorgen dat kanker die rechten ook niet krijgt. Helpt u mee? Bedankt.

Ik weet zeker dat ook jij er alles aan zou doen om je geliefde in leven te houden.

Vorige week werd mij weer goed duidelijk dat er nodig actie’s tegen kanker moeten worden gedaan. Kanker is een ziekte die mensen binnen de kortste keren uit het leven trekt. Een vriendin van mijn moeder heeft al 19 jaar kanker, is de meest positieve persoon die ik ooit heb ontmoet, maar zelfs zij moet heel hard vechten tegen die rot ziekte. Wanneer je hoort dat zij niet lang meer heeft staat de tijd echt even stil. Want zolang als dat ik haar ken heb ik haar nog nooit horen zeggen: “Ik ben er klaar mee, het hoeft van mij niet meer.” Zij zegt juist tegenover gestelde. Maar kanker, kan zelfs haar kapot maken. Toen mama het mij vertelde wist ik dat het ook bij mijn moeder zou kunnen gebeuren, en ik vond dat een verschrikkelijke gedachte. Ik ben te jong om mijn moeder te verliezen, en mijn moeder is te jong om het leven te verlaten. Gelukkig is het voor mij dat niet het verhaal. Maar voor de dochter van mama’s vriendin wel. Tuurlijk zou ik haar heel graag willen helpen met alles waar ze door heen moet, maar wat zeg je tegen iemand die weet dat ze haar moeder gaat verliezen? Je weet precies hoe ze zich voelt, maar wat zeg je? Ja, “kanker is een klote ziekte, het is zo oneerlijk dat je moeder het heeft.” Maar je lost daar niets mee op. Ik wist niet wat ik tegen haar moest zeggen dus ik zei wat ik dacht: “Wat een  verschrikkelijk klote nieuws, als een paar mensen het niet verdienen zijn jullie het wel. Maar meis ik heb super veel respect voor jullie, en heel veel sterkte. En als er iets is, bel me maar.” Maar ik wist dat ze dit soort dingen van iedereen te horen kreeg. Ik ben misschien te laat voor haar moeder, maar ik ben niet te laat voor de mensen die nog te genezen vallen, of die nog kanker krijgen. Ik weet zeker dat als veel mensen een actie tegen kanker doen, wij een verschil kunnen maken. Het is zeker dat kanker genezen kan worden, alleen moeten ze nog het goede medicijn vinden. Waarom helpen wij met zijn alle niet om geld op te halen voor de onderzoeken? Want ik weet zeker dat als jouw ouders, zusje/broertje, vriend(in), of wie dan ook kanker zou krijgen, jij alles eraan zou doen om hen in leven te houden. Want 1 op de 3 mensen krijgen kanker, en het gebeurd elke dag opnieuw. Het kan zomaar bij jouw zijn. Dus laten we elkaar helpen, en geld ophalen voordat jij of misschien je vader die ziekte krijgt. 

http://www.facebook.com/LookingGoodForKika?ref=hl

Wij kunnen het samen doen, voor de mensen die zelfstandig tegen kanker vechten.

Het gaat goed. Met mama, papa, Leo en mij. Tenminste tot het moment dat iemand breekt, totdat iemand toegeeft dat het nog erg gevoelig is. Totdat mama uitspreekt dat ze het zo oneerlijk vind, dat deze shit bij haar gebeurd. Het gaat goed met ons oppervlak, waar de meeste mensen naar kijken. Want gelukkig voor ons, kijkt bijna niemand verder dan die lach op iemands gezicht. Maar ik denk dat iedereen wel eens van die “late avond”- momenten heeft ? Dat je in bed ligt na te denken en dat je je behoorlijk verdrietig of naar kan gaan voelen. Precies die momenten zijn het zwaarst, want je weet dat kanker een klote ziekte is, en dat het super snel terug kan zijn. En je weet de gevolgen als ze er achter komen dat het terug is. Je weet dat je dan weer net zo bang zal zijn als de eerste keer. En je weet dat dit elk moment, elke dag, elke seconden zou kunnen gebeuren. En natuurlijk moet je daar als gezond mens helemaal NIET over nadenken, dat maakt je alleen maar angstig. Maar wanneer het je eenmaal overkomen is, en je precies weet hoe het voelt om totaal machteloos te zijn, dan weet je ook dat je dat nooit meer wilt. En ben je eigelijk bang om weer bang te zijn. Wij weten dat je bang, verdrietig en al die dingen bij elkaar mag zijn. Maar we genieten van elk moment. We zijn blij omdat mijn mama schoon is, omdat er nog totaal geen aanleiding is geweest om te denken dat het terug is, omdat wij verder mogen met ons gewone leven. Maar voor zoveel mensen is dat niet het geval. Die gaan door een periode vol met angst, verdriet en zelfs haat. Haat aan de mensen die gezond zijn, omdat jouw dierbare het waarschijnlijk niet gaat halen en zij wel. Want kanker is niet rechtvaardig, kieskeurig, racistisch etc. Kanker is een klote ziekte, en misschien grijpt die mij of jou of misschien wel je kind of je ouders. En misschien klinken mijn verhalen overdreven alsof ik er dingen bij verzin. Maar op zo’n moment denk je misschien aan deze blog, en begrijp je precies wat ik hier beschrijf. Dat gevoel wens ik niemand toe. Daarom werk ik voor een wereld zonder kanker, het word zwaar en ik kan het niet alleen. Maar wij samen kunnen een heel eind komen. Wij kunnen het samen doen, voor de mensen die zelfstandig tegen kanker vechten.